Algemeen Dagblad
17-11-2003

Door: Ruud Meijer

Berini's integreren zich te pletter

An en Har, oftewel De Berini's, hebben de hectiek van Rotterdam verruild voor de rust van het dorpje Noorderstil.Nou ja, rust... Wie zoals An het hart op de tong heeft, krijgt zo weer bonje met de buren. En Har zou Har niet zijn als hij zich daar weer niet vreselijk over opwindt. Kortom, het decor is veranderd, maar verder niets nieuws onder de zon.

Je zou 'Noorderstil' kunnen zien als een voorstelling die samen met 'Negerzoenen' en 'Sloophamer' een drieluik vormt. Voor alle drie sachreef Dick van den Heuvel het script en Marjolein 'An' Meijers de liedjes. Voeg daar de geestige decors van Hans 'Har' Kemeling aan toe en je hebt een drieluik dat een echte eenheid vormt.

Dat heeft voor- en nadelen. De verhalen die Van den Heuvel bedenkt lijken vaak op pedagogisch verantwoorde kinderboeken over actuele grote mensenproblemen. Dit keer zette Van den Heuvel het asielzoekersvraagstuk op zijn kop door de boerenbevolking van Noorderstil net zo xenofoob op grotestadsmensen als An en Har te laten reageren als een aantal Nederlanders op allochtonen. En in die lastige situatie integreren De Berini's zich bijne te pletter.

Hoewel Van den Heuvel vaak grijpt naar wat al voor de hand liggende simplificaties van de problemen, past die aanpak wel weer mooi bij de figuren An en Har die namelijk ook vleesgeworden karikaturen zijn. Wat dat betreft zijn de show's van De Berini's een lekkere soap geworden: ze zijn voorspelbaar, maar je zou de volgende aflevering voor geen goud willen missen.

Ook dit keer valt er weer veel te lachen en genieten. Har schuttert er met een aantal liedjes, moppen en dansjes weer heerlijk op los en An zet de tijd even stil met het beeldschone liedje 'Trein'. Met name het samenvloeien van Marjolein 'An' Meijers gitaarklanken met de kwinkelerende snaren van haar medemuzikanten Walter Kuipers en Matthijs Rührup zorgt voor kippenvel.

Voor de toeschouwer die wat moeite heeft om geboeid te blijven kijken naar Van den Heuvels soms wat al te belerende relaas, is er altijd wel weer zo'n mooi Berini-moment om bij de les te worden gesleurd. Want, zoals gezegd, er is niets nieuws onder de zon. Wat An en Har betreft zouden we dat ook niet willen.

Rotterdams
Dagblad

17-11-2003

Noorderstil houdt ons 'n avond lang spiegels voor

Door Peter Ouwerkerk

Plots staat er een drie dozen hoge spiegel in het decor, de spiegel van herkenbaarbeid. Zoals Annie en Harrie de Bruin zijn er heel veel 'Rotterdammers' - geconfronteerd als ze worden met de maatschappij. Ze denken dat ze het voor elkaar hebben, maar ze voelen zich in hun eigen omgeving niet meer op hun gemak en nemen de vlucht. In dit geval naar 'Noorderstil', een fictief dorpje in de klei, met acht huizen, een kerk en een hond.

En zie: daar wacht hun het hele pakket 'Welkom buitenlanders'. Compleet met een cursus kaasmaken. Annie en Harrie proberen de fanfare nieuw leven in te blazen, met de buren slakken te eten, en voor 'buuf' is er ook nog een vlotte jurk. Onhandigheid troef, want inburgeren is niet zo makkelijk. Ook al adem je allemaal dezelfde lucht. Hoe moet een Afrikaan zich niet voelen op een fiets in de polder, windje tegen?

Na 'Negerzoenen' en 'Sloophamer' schreef Dick van den Heuvel nu 'Noorderstil' voor de Berini's - en opnieuw staan het assimileren en integreren centraal in zijn maatschappijkritiek. Zonder meteen tegen een avondje sociologie aan te lopen. Het thema is zelfs vrolijker aangezet dan in de twee vorige programma's. Prikt onze randstedelijke houding door, zegt: als wij het zelf al niet kneisen op de hei te leven, hoe moeten 'die allochtonen' zich dan niet voelen?

De trek naar Noorderstil was Harry's idee. Hij neemt het besluit als zijn garagehouder weigert zijn olie te verversen - 'je hebt 'em niet bij mij gekocht, rot maar op met je Ford Marokko.' Harry koopt in Noorderstil een tractor, vertelt moppen in het dialect, kleedt zich als boer, zoekt contact met zijn agrarische buur. Maar de pogingen van Annie willen minder vlotten. Zij kan niet tegen de ruft, gaat klagen en dat loopt niet goed af.
In 'Noorderstil' staat plots en heel even een spiegel, maar figuurlijk zitten er vele spiegels verpakt in dozen. Spiegels om onszelf voor te houden. Spiegels in verhuisdozen, saamgebouwd tot een ingenieus decor, vol herkenbaarheid en verrassingen; knutselaar Hans Kemeling op zijn best.

De functionaliteit van het decor staat sneller dan Kemelings (Harrie) andere bijdragen. Hij maakt een wel heel koude start; Annie is de slinger van de motor en moet zich rotsleuren. 'Noorderstil' komt als duo-voorstelling pas op gang als er wat alcohol in Harrie wordt gegoten, en hij kan gaan 'lepelen'. De liedjes van Marjolein Meijers zijn mooi, maar ook wel eens sprankelender geweest; bleven langer beklijven.

'Noorderstil' is wel een voorstelling met een hoog waarachtigheidsgehalte. Als wij zo zijn, waarom dan zo dwingend eisen dat 'de anderen' net als wij moeten worden. Kijk eens naar je eigen. En schiet eens in de lach.

NRC Handelsblad
1-12-2003

Door: Henk van Gelder

Berini's leuk tussen de koeien

Huizenhoog opgestapeld zijn de verhuisdozen, waar later trouwens nog veel vindingrijks mee gebeurt. Ze vormen het decor en attributen, want Annie en harrie, alias de Berini's, zijn uit de Almondestraat in Rotterdam verhuisd naar een boerenkooldorp in het hoge noorden. Daar staan ze voor de taak te integreren, alsof ze allachtonen zijn. En dat valt dus niet mee.

Al bijna twee decenia spelen Marjolein Meijers en Hans Kemeling succesvolle voorstellingen, waarin An en Har de status van typetjesallang zijn ontgroeid. Zij is de zorgzame van het stel, en hij de harkerige burgerman met grote bek en hart van goud. Hun voorstellingen zijn een vervolgverhaal geworden over twee gemiddelde Nederlanders die zich een weg moeten banen door een veranderend land. Een beetje conservatief, maar vol goede wil en vaak geestig zonder dat ze het zelf in de gaten hebben.
'Noorderstil'is ook weer zo'n voorstelling. Het script van Dick van den Heuvel, dat de Berini's als gegoten zit, laat zien hoe het twee verstokte stedelingen vergaat in een omgeving waar de uitlaatgassen van de koeien komen. En waar het al snel misgaat. Eerst met de buren, die onbedoeld geschoffeerd worden, en daarna ook onder elkaar. "'t Is dat ik met je getrouwd ben, anders zou ik niks met je te maken willen hebben", roept Harrie dan tegen Annie.

De intrige is niet erg verrassend, maar er komen droog komische zinnetjes voorbij, de visuele effecten zijn grappig en onverwacht en er wordt mooie muziek naar Ierse snit gemaakt. Marjolein Meijers plukt haar bas en Hans Kemeling weet overal ritme uit te halen, terwijl Walter Kuipers en Matthijs Rührup de alledaagse melancholie
nog mooier maken op viool, gitaar en anderszins. Mijn favoriete liedje is het zuiver verwoorde 'Somalier op een fiets', over een asielzoeker op een Hollandse fiets. Alleen het adembenemend rijmende 'Het Durp', uit een programma van Kabaret Ivo de Wijs past minder bij de authentieke eenvoud, die de Berini's ook nu weer oproepen. Hun verhaal wordt vast vervolgd.